قیل و قال

این روزها...

qomyani — Wed, 10 Jun 2009 00:32:18 GMT

تو از دلی که به دست نیاورده ای طلبکاری!

و من از کاری که به دست نیامد در گریزم

نه! دوست من سکه دو رو دارد،

این روزها گاهی برای تو، گاهی برای خودم

و همیشه برای مردمم مریضم!

گاهی با یک استامینوفن ساده

می توان دردی را تسکین بخشید،

ولی گاهی حتی با مورفین هم نمی شود بست

نفوذ درد را در شریان های احساس

آری، باید به پا خواست،

باید دوباره برادریمان را ثابت کنیم

باید به اراده بله گفت و رای سبزمان را

به نام نخست وزیر روزهای سرب و آتش و خون و خاطره

به نام مهندس میرحسین موسوی

در صندوق های عشق بیندازیم.

طاهر جمشید زاده

پ.ن 1 : سلام به همه کسائی که این روزها قلبشون بیشتر از پیش برای کشورشون می تپه. شرمنده یه چند وقتی اینجا نبودم. هم خوشحالم و هم ناراحت. ناراحت از اینکه وقت زیادی در میان دوستان وبلاگی عزیزم نبودم و خوشحال از اینکه این چند وقته برای پیروزی حق و حقیقت بر دروغ و فریبکاری تلاش زیادی کردم. خدایا شکرت که کمکم کردی بتونم برای پیشبرد اون چیزی که فکر میکنم درسته، بجنگم. این روزها عجیب وجدان راحتی دارم.

پ.ن 2 : خدایا تو خود حق و حقیقت را بر دروغ و نیرنگ پیروز گردان.

بدتر از فاجعه...

qomyani — Sat, 23 May 2009 18:42:07 GMT

گاهی وقتها شنیدن بعضی اتفاقات خیلی آدم رو آزار میده. اتفاقات تلخی که شاید آدم فکر میکنه همیشه برای دیگران رخ میده نه خودش. چند روز پیش با یکی از دوستان راجع به اتفاقات و مشکلات اخیر حجاج ایرانی صحبت می کردیم که ناگهان این بحث موضوعی رو به یادش آورد که برام تعریف کرد و ای کاش تعریف نمی کرد. تا چند ساعت سرم درد میکرد. یعنی اصلا نمی تونستم این قضیه رو هضم کنم. فکر میکنم این موضوع بیشتر شبیه داستان فیلم هاست تا واقعیت. یکی از بستگان همسایشون که تازه ازدواج کرده بوده به همراه همسرش به مکه، مشرف میشن. در روزهای پایانی سفر، یک روز که برای خرید به بازار رفته بودن، هنگام خروج از بازار و بعد از سوار شدن به تاکسی، متوجه میشن که یکی از بسته هایی که آوردن اشتباهیه و مال اونها نیست. آقا به خانومش که توی تاکسی نشسته بوده میگه من الان این بسته رو تحویل میدم و بر میگردم. مرد میره، غافل از اینکه خانومش رو نباید تنها بذاره و اصلا اون بسته اضافی برای فریب اونها بوده. وقتی بسته رو تحویل میده و برمیگرده می بینه اثری از تاکسی و زنش نیست. یعنی بهتر بگم الان حدود سه هفته هست که خبری از زنش نیست. مرد بعد از این همه مدت هنوز به ایران برنگشته و بهتر بگم روی بازگشت نداره. نه از دست اون در عربستان و نه از دست خانواده دختر در ایران کاری بر نیومده. مرد هر جا که میتونسته رفته و به هر مقام و مسئولی پناه برده. این از همون اتفاقاتی هست که میگم تا واسه خود آدم پیش نیاد نمیتونه عمق فاجعه رو درک کنه. زنت رو به همین راحتی ببرن و تو فریادت به هیچ جا نرسه. اون زن الان به نظرتون کجاست؟ اولین برداشت هر کسی از وضعیت کنونی آن زن مطئنا یک مورد است......

شاید باور اینکه یک زندگی به همین راحتی از هم پاشیده شده کمی سخت باشه. یک زندگی که با هزار و یک امید و آرزو شکل گرفته بوده. الان که بعد از چند روز این مطلب رو نوشتم حالم دوباره خراب شد. یعنی اگه کسی کوچکترین بوئی از انسانیت برده باشه، حتما با شنیدن این قضیه ناراحت و متاسف میشه. امیدوارم لطف خدا شامل حال این خانواده بشه و اون دختر معصوم پیدا بشه.

پ.ن 1 : دریاره علاقه عربها به زنهای ایرانی خیلی پیشتر چیزهایی شنیده و خوانده بودم. درباره باندهای قاچاق دختران ایرانی به کشورهای عربی هم که دیگر حتی مسئولین کشور نیز علنی به آن اعتراف کردند. نمیدانم راه حل این معضل بزرگ اجتماعی چیست ولی خوب میدانم اتفاقاتی همچون آنچه که گفتم را حتی فاجعه نیز نمیتوان نامید. باید گفت بدتر از فاجعه...

پ.ن 2 : از دیشب و با شروع تبلیغات تلویزیونی کاندیداها، بحث انتخابات وارد فاز جدیدی شد. مطئنا گل سر و سبد این برنامه ها مناظره های دو به دو کاندیداها هست که بسیاری بی صبرانه منتظر این مناظره ها هستند. امیدوارم صدا و سیمای ایران که تا اینجای کار چندان جالب عمل نکرده است، سرش رو از برف دربیاره و در مورد عملکردش در روزهای آتی تجدید نظر بکنه.

پ.ن 3 : از تشییع آیه ا... بهجت فیلمی رو که با موبایل یکی از دوستان گرفته بود دیدم. باور کردن اون چیزی که می دیدم سخت بود. شاید نماهای کلی که تلویزیون آنها را پخش می کرد حجم جمعیت را نشان می داد ولی این فیلم که در میان جمعیت گرفته شده بود چیز دیگری بود. واقعا از زمین آدم می جوشید. هنوز هم ناراحتم که نتونستم اون ساعات و اون دقایق اونجا باشم. بسیاری از مردم که در غم از دست دادن ایشان سوگوار بودند، شاید مقلد وی نبودند ولی این مرجع عالیقدر به دلایل فراوانی از محبوبیت و مقبولیت بسیار والاتری نسبت به مراجع دیگر در نزد مردم قم برخوردار بودند. امیدوارم در بهشت و با اولیای الهی محشور گردند.

اندر احوالات این روزهای صدا و سیما

qomyani — Thu, 14 May 2009 15:59:18 GMT

آهای ایها الناس آهای ایرانی جماعت

آهای مردا آهای زنا

آهای جوونا آهای پیرا

آهای دانشجوها آهای روحانیها

آهای روشنفکرا آهای سنتی ها

...

آهای پولدارا آهای فقیرا

آهای کارگرا آهای بیکارا

آهای مسلمونا آهای اقلیتها

آهای شکم پرا آهای شکم خالیا

آهای شمال شهریا آهای جنوب شهریا

...

آهای رئیسا آهای مرئوسا

آهای راستی ها آهای چپی ها

آهای گنده ها آهای ریزترا

آهای آقازاده ها آهای رعیت زاده ها

آهای دونه درشتا آهای دونه کوچیکا

...

آهای ملیا آهای باشگاهیا

آهای قرمزا آهای آبیها

آهای بارسلونائیا آهای منچستریا

آهای کوتوله ها آهای گنده باقالیا

آهای تماشاگرا آهای تماشاگرنماها

...

آهای یقه بسته ها آهای کراواتیا

آهای پاچه گشادا آهای پاچه چسبونا

آهای پولیها آهای مرامیها

آهای تک موتوره ها آهای دو موتوره ها

آهای از لحاف بیرونا آهای زیر لحافیا

...

آهای تنبلا آهای درسخونا

آهای استادا آهای شاگردا

آهای آزادا آهای دولتی ها

آهای ترم اولیا آهای ترم آخریا

آهای ستاره دارا آهای بی ستاره ها

...

آهای... اصلا ولش کن، مخلص کلوم : آهای کسائی که میتونید رای بدید، اولا رای بدید، ثانیا به آقای ...... رای بدید.

... نمی دونم این چند وقته من دچار توهم شدم یا واقعا این روزها تلویزیون ایران به چیزی شبیه حرفایی که اون بالا گفتم، تبدیل شده. فقط امیدوارم با این روندی که صدا و سیما در پیش گرفته، خدا آخر و عاقبت هممون رو ختم به خیر کنه. لطفا از ته دل یه "الهی آمین" بلند بگید.

نامـه ای بـه یک دوست

qomyani — Sun, 10 May 2009 18:05:35 GMT

آقای رئیس جمهور سلام. امیدوارم حال خودتان، خانواده تان، کابینه تان و در کل دور و بری هایتان خوب و مساعد باشد. اگر از حال ما مخلصان و چاکران نیز جویا باشید، باید بگویم شکر، ما همه خوبیم. خواهشا باور کنید که ما همه خوبیــــــم. ملالی نیست جز دوری شما. همه چیز در اطرافمان به خوبی و خوشی سپری میشود و ما نیز رضائیـم و خوشحـال و خجستـه.

با خود گفتم حالا که دیگر زمان زیادی تا روز انتخابات ریاست جمهوری در دوره آتی نمانده، نامه ای برایتان بنویسم تا به این وسیله از زحماتی که برای ما در این 4سال کشیدید، تشکری هر چند ناچیز نمایم. هر چند که سپاس و تقدیر از آن کارهایی که شما برای ملت ایران انجام داده اید در یک نامه که هیچ، در چندین کتاب قطور نیز نمی گنجد.

واقعا شما در این 4سال خیلی شکسته شدید و زحمت کشیدید. این را از عکس هایی که از محاسن شما در اینترنت دیده ام، فهمیدم. آن وقتها ریشهایتان سیاه بود و الان بیشترش سفید شده است. خب شغل سختی است ریاست جمهوری. به خدا این موضوع را می فهمم. به خدا یک وقت فکر نکنید که شما را درک نمی کنم. به سختی همه کارهایی که کرده اید واقفم. از نماز خوان کردن آن بوش بی دین تا پیگیری قضیه هولوکاست این از خدا بی خبر ها. از آوردن نفت بر سر سفره مردم تا افشاگریهای اقتصادی مفسدین. از سفرهای استانی پربارتان تا...

میدانم پاک کردن این جهان از خباثت و زشتی و پلشتی کار آسانی نیست. میدانم در افتادن با همه دنیا سخت است. فکر می کنم شما اصولا کارهای سخت را دوست دارید. حمایت از ضعفا، ستیز با قدرتهای جهانی و پیاده نمودن عدل الهی در جهان، در رفتار شما موج می زند.

از شما به خاطر اینکه برای کشورهای کوچک و کم توان که به تنهایی تاب مقابله و مبارزه با استکبار جهانی را ندارند، وقت میگذارید و آنها را راهنمائی، کمک و مساعدت مالی و فکری می نمایید، ممنونم. مطمئنا این خدمات شما جای دوری نمی رود. خدا را چه دیدید، شاید روزی ورق برگشت و جزایر قمر و سومالی کشورهای قدرتمندی شدند که می توانند ما را در نجات مردم جهان یاری دهند. آن وقت است که شما مزد زحمات خود را خواهید گرفت. گفتم سومالی. راستی حال رئیس جمهورش چطور است. شنیدم هفته پیش دچار سرماخوردگی سختی شده بود. بعید نیست آنفولانزای خوکی را از رئیس جمهور فقید جزایر قمر گرفته باشد. اگر دیدید ایشان را مصلحت است دیده بوسی نکنید. کار از محکم کاری عیب نمی کند.

بگذریم، حال برادر چاوزمان چطور است؟ ما ملت ایران چقدر با این مرد احساس نزدیکی و قرابت و دوستی و صمیمیت میکنیم. آنقدر که هر دفعه که به ایران می آید برایش اسپند دود کرده و آن شعر معروف بترکه چشم حسود را زمزمه می کنیم. مرد شریف و پاکی است. شرافت و پاکی ایشان را نیز از توی اینترنت دیده ایم. به راستی چقدر چفیه به ایشان می آید. چقدر نورانی و روحانی می شوند. امیدوارم که پروردگار، ایشان را برای مردم آن دیار حفظ کند.

نکته دیگری که بر خود واجب می دانم بابت آن از شما تشکر کنم بحث این مهرورزی شما و دولتتان هست که به خصوص در سفرهای استانی جنابعالی، نمود پیدا می کند. سفرهایی که هر یک برای خود مطمئنا فلسفه خاصی دارد! از شما به خاطر اینکه به مردم کمک میکنید و از حال گرسنگان و فقیران و درماندگان و بیچارگان و نیازمندان و مستمندان جامعه به خوبی آگاه هستید، سپاسگذارم. من از شما بعنوان یک ایرانی تشکر می کنم که به مردم کشورم، سیب زمینی و تراول می دهید تا از گرسنگی نمیرند. از شما ممنونم و دستتان را از دور می بوسم. به خدا اینها را دیگر از توی اینترنت ندیده ام، بلکه با چشم خود دیده ام. چشمانی که از دیدن این همه خدمت صادقانه به ملت، اشکبار است. فکر میکنم 4سالی میشود که اشک چشمانم را رها نمی کند.

آقای احمدی نژاد، شما دوره بعدی چه رئیس جمهور این آب و خاک باقی بمانید و چه نمانید، مطمئنم همواره در حافظه تاریخی ملت ایران خواهید ماند و این فقط و فقط بخاطر کارهای بزرگ و شگرفی است که برای این مملکت و مردمانش انجام داده اید.

سخن بسیار است و همانطور که گفتم همه حرفها در این نامه نمیگنجد. بسیاری از کارهایتان در ذهنم بود که بر خود واجب می دانستم از شما بخاطر انجام آنها تشکر نمایم ولی چه کنم که در برابر این عشق بی نظیر شما به میهن و مردم، زبان الکن است. در پایان امیدوارم زیر سایه امام زمان (عج) که مطمئنا به دولتی مهرورز و عدالت خواه همچون دولت شما عنایات خاصی دارند، روزگار و یا بهتر بگویم دولت بگذرانید.

طصویه یک ضحن شلوق

qomyani — Sun, 03 May 2009 17:12:18 GMT

۱.

دل در اندیشه آن زلف گره، گیر افتاد

عاقلان مژده که دیوانه به زنجیر افتاد

منظور از دیوانه در بیت فوق کسی جز دوست عزیزم حسین آرشید نیست. بله، درست حدس زدید حسین آقا هم بالاخره مثل مرغی عاشق البته ببخشید مثل خروسی عاشق از میان ما پرکشید و رفت. البته هنوز پر نکشیده چون قرار عقد و این حرفها چهارشنبه همین هفته است. ازدواج با شخصیت ترین فرد گروه موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. این مساله از چند دیدگاه قابل بررسی است. ابتدا مم باقر که درست در نقطه مقابل حسین است ( منظورم همان بحث شخصیت است ) و حالا حسین. واقعا ما داریم به کجا پیش می رویم؟ نفر بعدی کیست؟ مجیدی، جعفر، کازی، علی مجد، احسان و یا...

در پایان می خواهم از همین تریبون استفاده کرده و به خانم آرشید تبریک بگویم، زیرا که مطمئنم در آینده ای نزدیک خواهند فهمید که با چه جواهری ازدواج کرده اند. ما حسین را با خون دل بزرگ کرده ایم. خانم آرشید مواظبش باش.

استقلال قهرمان شد. تبریک البته با کمی تاخیر به تمام استقلالیها و یک تبریک ویژه به مرد شماره یک فوتبال ما یعنی مجید جلالی. مردی که خبرهایی از پیوستنش به صبای قم در فصل آینده به گوش می رسد. اگر از استقلال که در این فصل عاقبت به خیر شد بگذریم، به پرسپولیس میرسیم که باید تمام تمرکزش را در ادامه راه بر روی جام حذفی بگذارد. گفتم تمرکز، ناخوداگاه یاد بحث اخراج پیروانی افتادم. اخراجی که انصاریفرد آن را به خواست وینگادا می داند و جالب است که فرخزادی و هدایتی که در هیات مدیره هستند، در مطبوعات از آن اظهار بی اطلاعی می کنند و خود پیروانی می گوید من اصلا اخراج نشدم. من فقط بخاطر حضور در کلاسهای مربیگری چند جلسه در تمرین غیبت خواهم داشت. دیگر پیدا کردن آن پرتقال فروش معروف با خود شما. درست در شرایطی که تیم به روحیه و انگیزه زیادی برای ادامه کار نیازمند است، این مساله همه ی تیم را تحت تاثیر قرار می دهد. به هر حال این فوتبال حرفه ای است البته از نوع ایرانی که هیچ کاری هم نمی توان برای آن کرد.

درست در شرایطی که تنور انتخابات هر روز داغ تر از روز قبل می شود و شمارش معکوس برای شروع جنگی نابرابر میان آقایان برای تصدی پست ریاست جمهوری آغاز می گردد، این بنده سرا پا تقصیر دچار نوعی بی تفاوتی سیاسی شده ام. حتی کارم با خودم به دعوا هم کشیده شده است. چون همیشه از کسانی که به مسائل پیرامون خود اظهار بی اطلاعی می کنند و یا آن جمله نخ نمای " ما رو چه به سیاست، ما دنبال یه لقمه نونیم" رو بیان می کنند، تعجب می کنم. البته در مقابل این موضوع را نیز به خوبی درک می کنم که نباید از قشر نیازمند و سطح پایین جامعه که به راستی به نان شبشان محتاج هستن، توقع تامل و بررسی اتفاقات سیاسی جاری در کشور رو داشت. میفهمم که گرسنگی نکشیدند بعضی ها که سیاست از یادشان برود. به هر حال برای من که نه نیازمندم و نه محتاج به نان شب، بی خبری از آن چه که در کشورم می گذرد، یک نقطه ضعف بزرگ است. هر چند مطالبی درباره انتخابات نوشتم، ولی هر یک را به بهانه ای در اینجا قرار ندادم. چرایی این موضوع را خودم نیز نمی دانم. شما هر چه دوست دارید اسمش را بگذارید مثلا چه میدانم خود سانسوری.

پ.ن 1 : دقایقی پیش رئیس جمهور جزایر قمر، کشور دوست و برادرمان به دلیل ابتلا به آنفولانزای خوکی درگذشت. روحش شاد و راهش پررهرو باد.

جوونی کردن...

qomyani — Tue, 28 Apr 2009 18:15:18 GMT

همیشه دیدن آلبوم عکسهای قدیمی یه حس و حال خاصی به آدم میده. دیدن عکس آدمهایی که ظاهرشون با اون چیزی که تو عکس می بینی زمین تا آسمون با اونی که الان هستن تفاوت داره. تفاوت ظاهرشون اون چیزی هست که از تو عکس میشه فهمید، ولی تفاوتهای درونیشون رو نه. هر وقت عکسهای گذشته رو می بینم ناخودآگاه فضولیم درباره جوونیه آدمهایی که الان سن و سالی ازشون گذشته گل می کنه. اینکه چه چیزهایی تو سرشون بوده و چه کارهایی کردن. چه مسائلی داشتن و چه دغدغه هایی. اصلا دغدغه ای داشتن؟ حتما. مگه میشه یه چیزائی تو زندگی آدم از یه چیزای دیگه ای مهمتر نباشه. مگه میشه آدم یه کسائی رو بیشتر از یه کسای دیگه ای دوست نداشته باشه. مگه میشه آدم انجام یه سری از کارها رو به انجام یه سری دیگه از کارها ترجیح نده. همیشه دنبال این ندونسته ها از جوونهای قدیم بودم. جوونهایی که الان هر کدوم شاید واسه خودشون یه جوون دم بخت دارن. جوونی که درک خیلی از دغدغه های اون براشون سخته. جوونی که الان بعضی از رفتارا و کارهاش واسه اونها عجیب و شاید مایوس کننده هست.

رک بگم دوست داشتم جوونی کردن جوونهای قدیم رو می دیدم. شاید اون موقع می تونستم با جوونی کردن جوونهای الان مقایسه کنم و به یه چیزهایی پی ببرم. شاید بگید علم پیشرفت کرده و تکنولوژی با سرعت باد جلو رفته و هزار و یک چیز دیگه تو جامعه تغییر کرده ولی با همه این حرفها، مطمئن باشید تو کشور ما خیلی چیزها هنوز دغدغه مشترک نسلهای قدیم و جدید باقی مونده. شاید موضوعاتی که دیگه به اونها نشه گفت دغدغه، بلکه باید هر کدومشون رو زخم های عمیقی نامید که دیگه به داشتن این زخمها عادت کردیم.

برام خیلی جالبه بدونم بابای من و یا بابای بابام وقتی 24سالشون بوده کجای زندگیشون بودن و من کجام. چی براشون تو زندگی در درجه اول اهمیت قرار داشته؟ چی تو سن و سال من دغدغشون محسوب میشده؟ جامعه و اتفاقات درونش چقدر براشون مهم بوده ؟ مسائل اجتماعی و سیاسی و اقتصادی جامعشون، مردم اطرافشون و مسولان کشورشون و خیلی چیزهای دیگه چقدر براشون مهم بوده؟ چقدر مسائلی که الان واسه من توی این سن مهمه واسشون مهم بوده؟ و سوالهای بسیاری از این دست... که شاید بعضیش رو بشه با سوال کردن و گیر دادن متوجه شد ولی مطمئنا خیلی هاش رو هیچ وقت نمیشه فهمید و دلیل این هیچگاه نفهمیدن ها همان گذر از نسلی به نسل دیگر در یک جامعه است. گذری که گمان می کنم قسمت زیادی از مشکلات جوانان امروز به آن بر میگردد.

نمی دونم چرا هر وقت عکسهای قدیمی رو می بینم این افکار از تو ذهنم رژه میره. افکاری که هیچ وقت به یه جای درست و درمونی هم ختم نمیشه.

پ.ن 1 : تو جامعه امروز ما بعضی جوونها جوونی کردن رو با خیلی دیگه از کارهای کثیف و اشتباه و غلط، عوضی گرفتن.

پ.ن 2 : وقتی یه آدم مسن میگه جوونی کجایی که یادت بخیر، بیشتر از اونی که بخوام جوونی اون آدم رو تجسم کنم، ناخودآگاه کهنسالی خودم تو نظرم میاد. اگه آدم بتونه یه جوری جوونی کنه که وقت پیریش این جمله " جوونی کجایی که یادت بخیر " رو با یه وجدان راحت و بدون هیچ افسوسی بگه واقعا محشره. من که تا الان نتونستم. شما رو نمی دونم؟

آرایشگاه ممد آقا

qomyani — Thu, 23 Apr 2009 16:17:18 GMT

چند شب قبل عمه ما که واسه پسر سومش چند وقت پیش زن گرفته، یه مهمونی گرفته بود تا عروسش رو پاگشا کنه که بالطبع ما هم دعوت داشتیم. از اونجا که معدم چند روزی می شد که داغون بود، خیلی میلی به رفتن نداشتم، ولی بالاخره تصمیم بر این شد که برم. بعد از ظهرش تصمیم گرفتم برم آرایشگاه یا همون سلمونی خودمون که یه صفایی به کله بدم. وقتی رسیدم به آرایشگاه ممد آقا، یه آقای تقریبا 45 ساله و کمی تپل زیر دستش بود و دو نفر هم تو نوبت بودن.یه جوون حدود 28-27 سال و خیلی اتو کشیده و یه آقایی حدودا 50ساله که اون دیگه تپل نبود بلکه رسما چاق و گرد بود. از این چاقهای بـانمک که آدم خوشش میـــاد. ( چرا همتون ناخودآگاه یاد علی مجد افتادید )

خوشحال از این که خیلی کارم طول نمیکشه، یه گوشه گرفتم نشستم و خودم رو با روزنامه های روی میز سرگرم کردم. هنوز 5-4 دقیقه از ورود من نگذشته بود که یه آقای دیگه هم وارد شد. اون هم حدود 50 سال رو داشت و خیلی لاغر بود و جثه کوچیکی داشت. بعد از ورود یه نگاهی به مرد چاق انداخت و بعد از یه مرور کوتاه اون رو شناخت. مرد چاق هم که انگار تو همون وقت کم کالری چند روزش و حتی شاید چند ماهش رو برای فکر کردن، سوزونده بود، اون مرد لاغر رو شناخت.

به سمت هم رفتن و همدیگر رو بغل کردن و حدود 5 دقیقه، دو تا خرس گنده اون وسط هر کاری بگید البته غیر از لب گرفتن با هم کردن. بعد از اینکه حسابی لک و لششون رو به هم مالیدن، کنار هم نشستن و شروع کردن به صحبت کردن. با آب و تاب زیادی از خاطرات قدیمشون می گفتن و از خانواده هاشون و تحصیلات بچه هاشون و ... حرف میزدن. چند دقیقه ای مرد چاق میدان رو به دست می گرفت و مجلس رو می چرخوند و چند دقیقه ای هم مرد لاغر. از هر دری که بگید صحبت کردن...

حال و هوای آرایشگاه کم کم عوض شده بود. همه آدمهایی که تا چند دقیقه قبل، هر کدوم تو افکار خودشون بودن، ( حتی ممد آقا که مثلا باید رو کله مشتری تمرکز کنه ) الان دیگه همه یه جورائی توجهشون به اون دو تا بود و داشتن به خاطرات و ماجراهای جوونی اون دو تا مرد، خودآگاه! یا ناخودآگاه! گوش می کردن.

تا اینجای قصه همه چیز به خوبی و خوشی داشت پیش میرفت و همه از اینکه دو تا رفیق قدیمی بعد از مدتها همدیگر رو دیدن احساس رضایت می کردن. تا اینکه اون اتفاق افتاد. مرد لاغر که از توی صحبتهای قبلیش میشد فهمید که شوهر خواهر ممد آقاست با یه بنده خدائی بعد از ظهر قرار داشته و میخواسته با ماشینش بره دنبال یارو. تا اینجا هم خب مشکلی نیست. مشکل از اونجا شروع شد که مرد لاغر برگشت به سمت ممد آقا و گفت : " ممد جون نمی دونی این پژو 405 واسه کدوم آدم بی مبالات و بی فکر و.... درست گذاشته جلو در پارکینگ ما. "

ممد آقا که در حال شنیدن این جمله هر لحظه رنگ صورتش سفید تر میشد با چشم یواشکی آقای چاق رو نشون داد. باورتون نمی شه واسه چند دقیقه همه آدمهائی که تو آرایشگاه بودن، هنگ کردن. من که نه سر پیاز بودم و نه ته پیاز و کلا هیچ ربطی به پیاز نداشتم یه جوریم شده بود. دوست داشتم اون لحظه هر جائی توی دنیا، غیر از اون آرایشگاه باشم.

مرد چاق و مرد لاغر و مرد نسبتا تپل و پسر اتو کشیده و ممد آقا همه و همه حال و هوایی تو مایه های من داشتن.

هیچ جمله ای برای چند دقیقه رد و بدل نشد. یعنی کسی جرات شکستن سکوت رو نداشت. همه منتظر یه اتفاق بودن که خدا رو شکر اون اتفاق افتاد. همون آقایی که مرد لاغر باهاش قرار داشت و بهش گفته بود که دنبالش بیاد، از راه رسید. خداحافظی دو تا رفیق و معذرت خواهی مرد لاغر بر خلاف سلام و علیکشون فقط در چند ثانیه خلاصه شد.

مرد لاغر رفت و من مطمئن بودم تا ساعتها به خودش به خاطر این کارش فحش میده. دلم واسه جفتشون عجیب سوخت. عجیب تر اینکه درد و سوزش معدم، با این اتفاق به کلی از بین رفته بود.

پ.ن 1 : وقتی قدما و حکما و فقها و عرفا و صلحا میگن حرفت رو مزه مزه کن بعدش بزن، لابد روی یه حساب و کتابی میگن. گوش کن عزیز من.

پ.ن 2 : در هفته ای که گذشت در یک اقدام بسیار زیبا مم باقر رو گذاشتمش سر کار و با یک سری آدم بیکار چند ساعتی خندیدیم. البته چون میدونم جنبشو داره این کار رو کردم. شما نکنید، خوب نیست.

پ.ن 3 : کلاغ پر، گنجیشک پر، معده پر... معده که پر نداره، روده خبر نداره.... این شعر رو جدیدا واسه معده خیالیم سرودم، آخه تازگی ها فهمیدم چیزی بنام معده تو بدنم وجود نداره. جای شکرش باقیه تو مراسم خواستگاری فقط راجع به خونه و ماشین و حساب بانکی و... می پرسن که اگه قرار بود از معده و روده و این جور چیزها بپرسن، می ترشیدم.

باغبانی به نام باغچه بان

qomyani — Thu, 16 Apr 2009 23:18:18 GMT

جبار عسگرزاده، معروف به باغچه‌بان، در سال 1264 هجری خورشيدى در شهر ايروان، پایتخت کنونی ارمنستان به دنيا آمد. آموزش‌هاى آغازين خود را مانند ديگر دانش‌آموزان با روش‌هاى قديمى و در مسجد گذراند. در پانزده سالگى به‌ناچار آموزش را رها کرد و از خبرنگاران روزنامه‌هاى قفقاز و از فکاهى‌نويسان روزنامه‌ى ملانصرالدين شد.

در سال 1298، پس از پايان يافتن جنگ اول جهانى و پس از فوت پدر و مادرش، به مرند بازگشت و در مدرسه‌ى احمديه به کار آموزگارى پرداخت. به دليل عشق و علاقه‌ى بسيارى که به آموزش و پرورش دانش‌آموزان داشت، خيلى زود نامش بر سر زبان‌ها افتاد. در مهرماه سال 1299 به طور رسمى در اداره‌ى آموزش و پرورش مرند استخدام و در دبستان دانش به آموزگارى پرداخت.

وی آموزگارى را در کلاس اول با ده دانش‌آموز آغاز کرد. علت اصلى کم بودن تعداد دانش‌آموزان، اول تنگدستى خانواده‌ها و دوم مخالفت‌هاى مکتب‌داران آن زمان بود. رئيس منطقه در آن زمان با تدبير و انديشه، اعلاميه‌اى منتشر کرد که به هر يک از دانش‌آموزان يک دست لباس مجانى داده خواهد شد، ‌در نتيجه تعداد دانش‌آموزان کلاس اول به هفتاد نفر رسيد و به دليل آن که کسى توان آموزش همه‌ى آن‌ها را نداشت، براى باغچه‌بان فرصتى پيش آمد تا در عرصه‌ى فرهنگ خود را بيازمايد. خانواده‌ها پول خريد کاغذ و مداد نداشتند، در نتيجه بچه‌ها سر راه مدرسه کاغذهاى سيگار را جمع مى‌کردند و روى آن‌ مشق مى‌نوشتند. او از هرکس که امکان داشت يک قران و دو قران مى‌گرفت و براى دانش‌آموزان فقير دفتر و مداد تهيه مى‌کرد، صابون و دارو مى‌خريد و به خانه‌هاى آن ها مى‌برد و به مادران درمان بيمارى‌ کچلى را (که در آن زمان بين دانش‌آموزان بسيار رایج بود) مى‌آموخت.

باغچه‌بان در آن سال‌ها محبت و گرامى داشتن شخصيت انسانى کودکانى را که در خانه‌هاى خود صاحب هيچ‌گونه شخصيتى نبودند و تنها بهره‌شان از محیط خانه، کتک و فحش بود، وظيفه‌ى اصلى خود مى‌دانست و تلاش مى‌کرد کمبود‌هاى تربيتى و خانوادگى آن‌ها را جبران نمايد و کودک را از شخصيت خود آگاه کند.

باغچه‌بان در سال 1303 با همکارى آقاى فيوضات، رئيس آموزش و پرورش آن زمان آذربايجان، کودکستانى با نام "باغچه‌ اطفال" بنيان‌گذارى کرد و با نوآورى‌هاى خود برنامه‌هايى از جمله کاردستى، نقاشى، بازى، نمايش، سرود، شعر و قصه و... در آن آموزش داد. او نام باغچه‌بان را براى مربيان اين کودکستان و هم‌چنين براى نام خانوادگى خود برگزيد.

يکى ديگر ازکارهاى ارزنده‌ى باغچه‌بان، که شاید بسیاری او را به این خاطر می شناسند، بنيان‌گـذارى کلاسى بـراى آموزش به دانش‌آمـوزان کر و لال بود. هنگامى که اين فکر نو را با رئيس آموزش و پرورش آن زمان(رئيس فرهنگ) در ميان گذاشت، در برابر شور و هيجان خود با اين پاسخ دل‌سردکننده روبه‌رو شد که: " اگر تو چنين استعداد و قدرتى دارى که لال‌ها را زبان‌دار کنى، بهتر است زبان فارسى را در باغچه‌ى اطفال بيش‌تر کني. ما به آموزش زبان فارسى به اين مردم ترک‌زبان بيش‌تر نياز داريم تا زبان‌دار کردن کر و لال‌ها." اما اين سخنان دل‌سرد کننده و کارشکنى‌هايى بسيار ديگر، باغچه‌بان را در راهى که در پيش گرفته بود سست نکرد و او دو روز پس از شنيدن آن سخنان، اعلامیه ثبت‌نام را در مدرسه نصب کرد.

سرانجام پس از کشمکش‌هاى بسيار، چند کودک کر و لال را نام‌نويسى کرد و پس از شش‌ماه در حضور پدر و مادران و برخى از مقام‌هاى آموزش و پرورش، از آن‌ها آزمون گرفت. آن روز بچه‌ها براى مردمى که روى در و ديوار مدرسه نيز نشسته بودند، درس خواندند و روى تخته ديکته نوشتند. پس از آن روز باشکوه بود که سيل سپاس‌گذارى‌ها و گرامى‌داشت‌ها به سوى او سرازير شد که البته باز هم در برابر سيل کارشکنى‌ها چندان چشمگير نبود.

باغچه‌بان بر اين باور بود که يک کودک نوزاد، که ذهنش از هر گونه دانستنى تهى است، بدون آموزش آموزگار، زبان محيط پيرامون خود را ياد مى‌گيرد و پر از دانستنى مى شود. اما همين کودک هنگامى که به دبستان مى‌رود، نمى‌تواند از پس آموزش برايد و مردود مى شود. اين پيش‌آمد، خلاف نهاد او و قانون آفرينش کودک است.
نظرهاى باغچه‌بان در آموزش کودکان بر اين پايه استوار است که کودک پيش از ورود به دبستان با مفهوم‌هاى گوناگونى در محيط پيرامون خود آشنا مى‌شود و حتى بدون آن که واژه‌اى را به زبان بياورد، مفهوم برو، بيا، بنشين، در و پنجره و ديگر چيزهاى پيرامون خود را درک مى‌کند. او چون اين مفهوم‌ها را مى‌داند، بدون تشويق يا تهديد، واژه‌هاى مربوط به آن‌ها را مى‌آموزد. پس کودک هر واژه‌اى را در برابر چيزى ياد مى‌گيرد و راز يادگيرى کودکان این است. باغچه‌بان نظرهاى خود را پيرامون آموزش الفبا در کتابى با نام "دستورتعليم الفبا" نوشته است که که در سال 1314 منتشر شد.
جبار باغچه بان آموزگار کودکان کرولال، سرانجام پس از یک عمر فعالیت در عرصه آموزش، درسن 80 سالگی پس از یک بیماری کوتاه چهار روزه در چهارم آذر سال 1345 هجری شمسی چشم از جهان فرو بست.

پ.ن 1 : سه شنبه صبح جمعی از دانش آموزان کر و لال برای بازدید از قسمت تولید کارخونه ای که من اونجا کار می کنم، اومده بودند. از دور حرکاتشون رو می دیدم. حرکت دستهاشون و نوع حرف زدنشون رو با هم. دنیاشون خیلی متفاوت با دنیای ما هست. همون لحظه یاد دو نفر افتادم که یکیش جبار باغچه بان بود. خیلی ها انرژی و انگیزه ای رو که برای ادامه زندگیشون دارن مدیون اون هستند. روحش شاد.

پ.ن 2 : نفــر دومی که به یــادش افتـادم هلن کلـر بود. کسـی که نه می دید، نه می شنوید و نه بالطبع می توانست صحبت کند. فکر می کنم فیلمی رو که از روی زندگی او ساخته بودند، چند سال قبل در تلویزیون دیدم. واقعا تصورش هم برای ما سخته. فقط کافیه تصور کنید اون هیچ برداشتی از دنیای پیرامونش نداشته. فقط باید گفت دست مریزاد به معلمش، خانم مانسفیلد سولیوان.

پ.ن ۳ : مطلب بالا رو از اینجا جستم"+"

پ.ن ۴ : ...و تنها چند روز دیگر تا قهرمانی ذوب آهن مانده است.

شریک خوب، شریک بد

qomyani — Tue, 14 Apr 2009 07:00:02 GMT

در مراحل گوناگون زندگی همه آدمها، بدون توجه به سن و سال و موقعیتی که دارند، همواره موضوعی بنام شراکت وجود داشته است. هیچ کس را در دنیا پیدا نخواهید کرد که تا به حال حداقل یک بار در کاری با کسی شریک نشده باشد. منظورم از کار نه شغل، بلکه تک تک امور جاری در زندگی است.

از همان کودکی، انسان با واژه شراکت آشنا می شود و اگر دقت کنید در بازی بچه ها به وفور می توان نمونه های گوناگونی از آن را مشاهده کرد. هر چه انسان بزرگتر می شود و از نظر عقلی رشد می کند، نوع شراکت او با اطرافیانش در جامعه، شکل و شمایل خاصی به خود می گیرد. یعنی با گذشت زمان، امور مختلفی هر چند جزئی در مورد شراکت با انسانهای مختلف در می یابد که او را در مورد انتخاب شریک برای امور بعدی خود پخته تر می کند. انسان یاد می گیرد در هر نوع شراکتی منافع و مصالح خویش و طرف مقابل خود را بررسی کرده و سپس اقدام به ادامه کار کند.

همین الان اگر زندگی خود را در نظر بگیرید، مطمئنا در مواردی با شخص و یا اشخاصی شراکت دارید. این شراکت می تواند عضویت در یک گروه علمی، شراکت در یک سرمایه گذاری و یا حتی شراکت در یک مهمانی هفتگی باشد. در همه آنها شما به عنوان بخشی از مجموعه حضور دارید، که این حضور شما به طور یقین در مجموعه تاثیر گذار است.

در زندگی گاهی اوقات نوعی از شراکت ها و مهم تر از آن انتخاب شریک در آنها، بسیار دارای اهمیت هستند. بطور مثال امر ازدواج. شاید بتوان ازدواج را مهمترین آزمایش انسان در انتخاب شریک مناسب دانست که قبولی و یا متاسفانه عدم قبولی در آن تاثیر مستقیمی بر زندگی فرد دارد. اینجاست که تجربیات انسان که در طول عمر و در پی اتفاقات و حوادث گوناگون اندوخته است، به یاری او می آید.

دلیل نوشتنم درباره این موضوع را شاید بتوان با اتفاقات اخیر زندگی خودم مرتبط دانست. جائی که در نوعی از شراکت، (مسائل مادی) با مسائلی رو به رو بودم، که خدا راشکر تا حد زیادی مرتفع شد. در یک سال پیش بیشتر از هر کسی در دنیا جمله " اگه شریک خوب بود، خدا واسه خودش یه دونه داشت " رو با خودم تکرار کردم. افکار و ذهنیات خیلی بیشتری درباره این موضوع داشتم که بخاطر همین شلوغی کارام از ذهنم پرید. می دونم مطلب خوبی نشد. این رو بذارید به حساب اینکه این مطلب کلا یه مطلب دلی بود.

پ.ن 1 : در 22 فروردیــن ماه ســال 1364 پسری بنام هادی امجدی به دنیا اومد... ممنون از اونائی که تولدش رو بهش تبریک گفتن. خیلی جای تاسف داره که تولد آدم تو شلوغی این زندگی بی سر و ته گم بشه.

پ.ن 2 : وقتی داداش 10سالت دو بار بره کربلا و تو آدم گنده هنوز نرفته باشی، یه جاهای خیلی مهمی ازت میسوزه. ایشالا... قسمت شه یه سفر دسته جمعی با هم بریم.

پ.ن 3 : چنـــد روز پــیش یـــه جملـه پشت یه کامیــون دیدم که فکــر می کنم دقیقا توصیف حــال و روز خودم بود. با خــط خیلی زیبا نوشته بود: "هوای حوصله ام ابریست" الهی که هیچ وقت هوای حوصلتون ابری نباشه... آمین.

این زندگی لعنتی

qomyani — Mon, 06 Apr 2009 18:46:18 GMT

تقدیم به همه معلمان عزیز که برای آدم کردنمان خیلی زحمت کشیدند.

همه ماها در طول دوران تحصیلمون، با معلمای زیادی سر و کار داریم. از معلم کلاس اول تا اساتید در بالاترین مقاطع علمی. معلمانی که هر کدام به نوبه خود در شکل گیری و پرورش شخصیت و منش و رفتار ماها نقشی اساسی داشتند. خاطرات تلخ و شیرین زیادی از اونها داریم، که شاید بعضی هاشون تا آخر عمرهیچ وقت از ذهن و خاطرمون پاک نشه. توی هر سن و سال هم، شخصیت معلممون از یک سری از دیدگاهها برامون مهمه. وقتی کلاس اولیم، معلم برامون حکم یک قهرمان رو داره. یک انسان خیلی خیلی بزرگ که خیلی چیزها بلده که ما بلد نیستیم. آدمی که خیلی بزرگه و اصلا با همه آدمهای دنیا یه جورائی فرق میکنه. شاید نشه اصلا حس بچه ها به معلم کلاس اولشون رو با هیچ زبونی بیان کرد. توی اون سن و سال معلم یا همون "آقامون" یا "خانممون" برامون به منزله یه آدم خیلی خاص و ویژه است. شاید به همین خاطر هست که اکثر آدمها هیچ وقت اسم معلم کلاس اولشون رو یادشون نمیره.

کم کم که بزرگ میشیم و دوران ابتدائی و راهنمائی رو پشت سر میذاریم، با جزئیات بیشتری از معلم هامون آشنا میشیم و اونها را بهتر میشناسیم. یعنی اینکه می فهمیم معلم هم یه آدم مثل بقیه آدمهاست. یعنی یک جورائی معلمی رو به عنوان یک شغل می پذیریم. اونها دیگه واسمون یک قهرمان و یا یک الگو نیستند. اونها برامون کم کم آدمهائی میشن که دارن بهمون درس میدن تا حقوق بگیرن و بتونن فلان قسطشون رو بدن. می فهمیم که معلم مثله خیلی از آدمها زن و بچه و بالطبع اون هزار و یک مشکل و گرفتاری داره. می فهمیم که معلم هم کرایه خونه و قسط بانک و دهها بدبختی دیگه داره. می فهمیم معلمی که صبح اومده سر کلاس و چشماش پف آلود هست، شب قبلش تا دیر وقت سر شغل دومش و یا حتی شغل چندمش بوده و خیلی چیزهای دیگر که با زیاد شدن سنمون درباره معلم ها می فهمیم.

همه اینها رو گفتم تا اتفاقی که چند وقت قبل برام پیش اومد رو بگم. میخواستم جائی برم. عجله داشتم، ماشین هم نداشتم. منتظر ماشین بودم. بدشانسی من، هیچ ماشینی هم مسیر من رو که خارج از شهر بود، قبول نمیکرد بره. تا بالاخره یک پیکان فوق العاده درب و داغون وایساد. از این ماشینائی که اگه میخواستن قانونی باهاش برخورد کنن، الان حدود 20سال بود که رفته بود اون دنیا. راننده اش هم دست کمی از ماشین نداشت. چهره ای پر از چروک، تکیده و خیلی گرفته. از اولین لحظه ای که واسه تموم کردن کرایه سرمو تو شیشه کرده بودم، چهره طرف عجیب واسم آشنا بود. توی مدت کمی که از سوار شدنم گذشته بود، از مغزم به قد یک سال کار کشیده بودم، تا یادم بیاد این بنده خدا رو قبلا کجا دیدم.

زیر چشمی نیگاش میکردم، یک جوری که خودش نفهمه. هر چی فکر میکردم، کمتر به نتیجه میرسیدم. تا اینکه بالاخره انگار خدا یه چیزی تو سرم بزنه فهمیدم این آقا کیه و قبلا کجا دیدمش. باورم نمیشد. راستش رو بخواهید هنوز هم باورم نمیشه. چقدر قیافه اش عوض شده بود. چقدر پیر شده بود. چقدر با اون روزاش که بهمون تو دبیرستان ادبیات درس میداد عوض شده بود. هنوز زیر چشمی نیگاش میکردم. میخواستم خودمو معرفی کنم ولی انگار یک حسی بهم می گفت نه. میخواستم بگم آقای... من امجدیم. همون شاگرد شیطون ولی درسخونت. همون شاگردت که همیشه باهاش بخاطر به هم زدن نظم کلاس مشکل داشتی ولی بازم با این حال باهاش بیشتر از همه بچه ها رفیق بودی. همون شاگردت که اون ته کلاس واسه خودش یه پا رئیس بود. چقدر اون روزها از اون عقب کلاس خوش تیپ بودی و شاداب. چرا اینقدر شکسته شدی، مگه چند سال گذشته. زندگی چیکار کرده باهات مرد. چرا دیگه مثله اون موقع ها که همیشه لبخند میزدی، لبخند رو لبت نیست. نمیدونم اون حسی که نذاشت خودم رو معرفی کنم خوب بود یا نه. شاید اگه خودم رو معرفی میکردم اصلا من رو به خاطر نمی آوردی. اصلا اگه من رو به یاد هم میاوردی، شاید توی اون وضعیت خیلی جالب نبود. شاید دوست نداشتی شاگرد قدیمیت، اونجوری بعد از چند سال ببینتت.

باور کنید کارم رو که خیلی فوری بود، یادم رفته بود. دوست داشتم هیچ وقت به مقصد نرسم. یکی یکی داشت خاطرات اون دوران واسم تداعی میشد. تو کل مسیر غیر از همون موقع سوار شدن حتی یه کلمه هم حرف نزده بودیم. فقط زیر چشمی نیگاش میکردم. نمی دونستم چی بگم. یعنی اون موقع توی یک دنیای دیگه بودم. موقع پیاده شدن آخرین و دقیق ترین نگاه رو به چهره اش کردم. پیاده شدم. اون رفت ولی من تا چند ساعت توی اون دوران سیر می کردم. کاش اصلا ندیده بودمش. کاش همون خاطرات قشنگ اون دوران، آخرین خاطراتی بود که از اون توی ذهنم میموند. مطمئنم حق اون و امثال اون از این زندگی لعنتی که هزار و یک جور خرج و مشکل داره، خیلی بیشتر از اینی هست که بهش رسیدن. معلم ها قشر زحمتکش و مظلومی هستند. این حرف شعار نیست. همه ماها بخشی از زندگیمون رو با اونها سپری کردیم و تا حدود زیادی به این حرف رسیدیم. امیدوارم توی مملکت بی سر و صاحب ما، توجه بیشتری بهشون بشه.

پ.ن 1 : همه چیزهائی که واسه معلم کلاس اول گفتم، دقیقا در مورد خودم صدق میکنه. اسم معلم کلاس اولمون آقای منظومی بود. الهی که هر جا هست موفق و پیروز باشه و چرخ زندگیش بچرخه... آمین.